دنیای نوجوانی‌(1)

عبور از جاده‌های پر پیچ و خم زندگی همیشه به آسانی ممکن نیست. و در این میان دوران پرمخاطره نوجوانی از سخت‌ترین گذرگاههای مسیر زندگانی به شمار می‌رود. نوجوانی در واقع برزخی بین کودکی و جوانی است. این دوره آکنده از رفتارهای متناقض، غرایز طوفان وار و تشنج زا می‌باشد. در عین حال این سنین نوید بخش تولدی دوباره در تمامی عرصه‌های جسمی، اجتماعی و ارزشی است، همچنین می‌توان از این ایام به عنوان «نقطه عطف زندگی‌» یاد نمود. از همین رواست که روانشناسان نوجوانی را با القاب و عناوینی همچون «دوران منفی‌» ؛ «زندگانی تشنج انگیز»؛ «دوران طوفان و فشار»؛ «تولد جدید» (1) و... نام گذاری نموده اند.

فرار از درس

علامه حلی رحمه الله در دوران طفولیت، نزد دائی‌‌اش مرحوم محقق حلی رحمه الله درس می‌‌خواند.
نقل است که گاهی شیطنت کودکانه علامه گل می‌‌کرد و از پای درس فرار می‌‌کرد. محقق نیز به دنبال او راه می افتاد تا او را بگیرد؛ ولی همین که به علامه نزدیک می‌‌شد، علامه آیه سجده را می‌‌خواند و محقق به سجده می افتاد، علامه نیز که کودک بود و بر خودش سجده واجب نبود، فرصت را غنیمت می‌‌شمرد و پا به فرار می گذاشت.

اطمینان قلبی

همسایه «‌‌اصمعی» از او چند درهم قرض کرد. روزی اصمعی به او گفت: آیا به یاد قرضت هستی؟
همسایه گفت: بله، آیا تو به من اطمینان نداری؟
اصمعی گفت: چرا، مطمئنم؛ اما مگر نشنیده‌ای که حضرت ابراهیم علیه السلام به پروردگارش ایمان داشت و خداوند از او پرسید:
«اَوَ لَمْ تُؤمِن‌»؛ «‌‌مگر ایمان نیاورده‌ای»؟

ابراهیم علیه السلام پاسخ داد: «‌‌بَلی ولَکِن لِیطْمَئِنَّ قَلبی‌»؛ (1) «‌‌چرا، ولی می‌خواهم قلبم آرامش یابد.»‌‌

1- بقره /26