فقیر و مأمون

فقیری نزد مأمون آمد و گفت: فقیرم. مأمون گفت: ما همه فقیر هستیم! چنانکه خداوند می‌فرماید: «یاأیهَا النّاسُ أنْتُمُ الفُقَراءُ اِلَی اللَّهِ»؛ (6) «ای مردم! شما همگی نیازمند به خدایید.» فقیر گفت: اراده حج دارم. مأمون گفت: «وَلِلَّهِ عَلَی النّاسِ حِجُّ الْبَیتِ مَنِ اسْتَطاعَ اِلَیهِ سَبیلاً...» (7) ؛ «و برای خدا بر مردم است که آهنگ خانه [او] کنند، آنها که توانایی رفتن به سوی آن دارند.» اگر پول نداری حج از تو ساقط است. فقیر گفت: من به امید کمک نزد تو آمده‌ام، نه سخنرانی. 6) فاطر/ 15.
7) آل عمران/97.

پیشنماز و اعرابی

یکی در نماز، سوره نوح را پس از حمد می‌خواند. در همان آیه اول «‌‌اِنَّا أَرْسَلْنا نُوحاً‌»؛  «‌‌ما نوح را فرستادیم»، باز ماند و بیش از آن به یاد نیاورد. اعرابی که حوصله‌اش سر رفته بود، گفت:
اگر نوح نمی‌رود دیگری را بفرست و ما را باز رهان.

آیا گریه؟

هنگامی که «‌‌عبداللَّه بن مطرف» درگذشت، پدرش با لباسهای نو و در حالی که خود را معطر کرده بود در برابر مردم ظاهر شد. در این حال بستگانش بر او خُرده گرفتند که: عبداللَّه مرده است و تو این گونه درمیان ما آمده ای؟!
مطرف گفت: آیا باید گریه کنم، در حالی که پروردگارم به سه ویژگی مرا وعده داده و این ویژگیها برای صابران است. خداوند می‌فرماید: «‌‌اَلَّذینَ إذا أصابَتْهُمْ مُصیبَةٌ قالُوا إنَّالِلِّهِ وَ اِنَّا إلَیهِ راجِعُونَ اُولئِکَ عَلَیهِم صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ و رَحْمَةٌ وَ أُولئِکَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ‌»؛ (11) «‌‌کسانی که هرگاه مصیبتی به ایشان می‌رسد می‌گویند: ما از آن خداییم؛ و به سوی او باز می‌گردیم اینها همانان هستند که الطاف و رحمت خدا شامل حالشان شده و آنها هدایت یافتگان هستند.»‌‌
آیا باز هم بعد از این باید گریه کنم؟ سپس این مصیبت بر بستگان وی آرام شد.

11) بقره/156و157.