مهمترین عارضهاى که مجامعت از طریق مقعد براى زن دارد این است
که چون لذت حقیقى جنسى براى زن از طریق مقاربت از فرج و مجراى تناسلى حاصل مىشود نه از طریق مقعد، بنابراین زن دچار سرد مزاجى و بىمیلى جنسى شده و در آینده نزدیک خود را موجودى مىیابد که وسیله دفع شهوت شوهرش شده و خودش نباید از این عمل خدادادى لذتى ببرد.
* از آنجا که ساختمان مقعد طورى است که ظرفیت پذیرش آلت مرد را ندارد (برخلاف واژن یا فرج که خاصیت ارتجاعى و لغزنده دارد) و هر لحظه امکان آسیب دیدگى ماهیچه حلقوى (اسفنگتر) دهانه مقعد و حتى پارگى آن وجود دارد، در نتیجه، زن گرفتار درجاتى از بىاختیارى مدفوع شده و نیازمند جراحى و عوارض بعدى مىشود. چون مرد در حال لذت جنسى فقط به فکر دفع شهوت خود است و حرکات بدون کنترل او هر لحظه مىتواند به زن آسیب فیزیکى وارد کند.
* مقعد محل ذخیره فضولات دستگاه گوارش (مدفوع) است که حاوى میکروبها فراوانى است. در اثر مالش و دخول آلت مرد این میکروبها مىتوانند وارد دستگاه تناسلى مرد شده خود و او را به عفونتهاى خاصى مبتلا سازند. در حالىکه مقاربت از راه واژن یا فرج چنین عوارضى به همراه ندارد.
* مخاط مقعد بسیار ظریف و نازک است و احتمال پارگى و انتقال ویروس ایدز از طریق آن به داخل خون زیاد است و حتى یکى از علل شیوع ایدز در غرب از طریق جنسى، لواط و مقاربت از طریق مقعد است.
* از آنجا که دهانه مقعد داراى ماهیچهاى حلقوى است، مانند یک کش محکم دور آلت مرد را گرفته و در لحظه خروج منى مانند یک سد عمل
مىکند و در اثر این عمل احتمال پس زدن منى به عقب و فشار به کیسههاى منى و غده پروستات و عوارض ناشى از آن خیلى زیاد است.
* و نکته آخر اینکه از جمله عوارض مقاربت از راه مقعد ابتلاى مرد به زود انزالى در آینده است. در نتیجه نمىتواند آنگونه که باید از همبسترى با همسرش لذت ببرد و بنابراین دچار سرد مزاجى شده و مشکلات روحى پیدا خواهد کرد. لذا توصیه مىشود از این نوع آمیزش اجتناب شود. البته اگر کسانى تمایل داشته باشند تا از باسن همسر نیز لذت ببرند مىتوانند از عقب به جلو زن دخول کنند.
---------------------------
پرسش ها و پاسخ هاى دانشجویى، ج48، ص: 67
بعضى از افراد به ویژه کسانى که رفتار ناهنجار دارند گاهى اوقات به طور ایستاده عمل جماع را انجام مىدهند. این عمل شاید در یکى دو بار اولیه ضررى نداشته باشد ولى وقتى به طور دایمى باشد، ضررهاى زیادى در پى مىآورد. مانند کسى که ایستاده ادرار مىکند که بدنش از مبتلا شدن به بیمارى به ویژه سنگ کلیه و مثانه در امان نخواهد بود. زیرا وقتى انسان به حالت نشسته ادرار مىکند، کلیه و مثانه به خوبى تخلیه شده و عمل ادرار به خوبى انجام مىشود.[1] پیامبر گرامى اسلام در این باره مىفرمایند: «ایستاده جماع و آمیزش نکنید. به درستى که این کار مثل کار الاغ است».[2] برخى روشهاى کامجویى به طور غیرطبیعى انجام مىگیرد و پیامدهاى ناخوشایند و تنفرآمیز به دنبال دارد مانند آلوده شدن دهان و بدن زن به منى مرد و یا همبستر شدن با همسر از پشت و مقعد که آسیبهایى را به دنبال دارد
______________________________
[1] ( 1). جعفریه صادقى، دانستنىهاى لازم جنسى و زناشویى، ص 42 ..
[2] ( 2).« لاتجامع امرأتک من قیام فانّ ذلک من فعل الحمیر»؛( الحرالعاملى، وسایل الشیعه، ج 2، ص 253) ..
حمام و نظافت
آراستگى و نظافت از ویژگىهایى است که هر فردى که سالم و بهنجار است آن را دوست دارد. کمتر کسى پیدا مىشود که از زیبایى، تمیزى و ظاهرى آراسته و خوشبو لذت نبرد. این امر در روابط همسران از اهمیتى دوچندان برخوردار است زیرا آنها سالیان زیادى به طور عمیق و بسیار نزدیک با یکدیگر مواجه هستند. اگرچنانچه از آراستگى و طراوت برخوردار نباشد کم کم به یکدیگر کمرغبت مىشوند. لذا توصیه مىشود تا همسران چه مرد و چه زن، خود را آراسته و تمیز نگه دارد. سعى کند قبل از آمیزش جنسى به حمام رفته و بدن خود را با صابون و آب نیمه گرم شستشو دهد؛ موهاى زائد را اصلاح کند، عرق و بوى نامطبوع را از خود دور نماید.
اگر چنانچه همسرى به مسایل نظافتى اهمیت ندهد به ویژه خانمها که مسایل حیض، نفاس و استحاضه دارند، این امر علاوه بر ضررهاى جسمانى و بهداشتى، باعث تنفر همسر شده و میل جنسى و علاقهمندى روحى، کاهش مىیابد. مرد و زن مىباید آلت تناسلى خود را تمیز و بهداشتى کند، صورت و بدن خود را اصلاح نماید تا جذابیت جنسى داشته باشد و براى همسر مسرت بخش باشد.
آلت جنسى زن بسیار حساس است و میکروبهاى زیادى در آن جمع مىشود و لذا شستشو و خوشبو کردن آن، بسیار مطلوب است.
نکتهاى که ذکر آن ضرورى است اینکه اگر چه دخول در دُبر (پشت زن) کراهت شدید دارد و کارى ناپسند و مضر است ولى اگر مردى این کار را کرد، مىباید آن را کاملًا شستشو دهد و بدون تمیز کردن در مهبل (جلوى زن)
وارد نکند زیرا مقعد زن، ویروسهاى زیادى دارد.
---------------------------------
پرسش ها و پاسخ هاى دانشجویى، ج48، ص: 64