عبد اللّٰه بن فضاله از امام صادق و امام باقر علیهما السّلام روایت کرده و گوید: از آن حضرت شنیدم که میفرمود: وقتى پسر بچّه به سنّ سه سالگى رسید به او مىگویند:
بگو: «لا إله إلّا اللّٰه»- تا هفت مرتبه- بعد او را به حال خود مىگذارند تا سه سال و هفت ماه و بیست روز از سنّ او بگذرد، آنگاه به او مىگویند: بگو «محمّد رسول اللّٰه» تا هفت بار، و بعد دیگر کارى به او ندارد تا چهار سالش تمام شود آنگاه به او مىگویند: هفت بار بگو: «صلّى اللّٰه على محمّد و آله» و بعد او را به حال خود مىگذارند تا پنج سالش تمام شود، آنگاه از او مىپرسند: دست راست و دست چپ کدام است؟ وقتى آنها را شناخت روى او را متوجّه قبله مىسازند و به او مىگویند سجده کن، و رهایش مىکنند تا هفت سالش تمام شود، وقتى هفت ساله شد، به او مىگویند: صورت و دستهایت را بشوى، و وقتى دست و روى خود را شست به او مىگویند: نماز بخوان، و بعد او را رها مىکنند تا نه سالش تمام شود و چون به سن کامل نه سالگى رسید آداب و ترتیب وضوى کامل و صحیح را به او مىآموزند و از او مىخواهند، و در صورت سر پیچى او را میزنند، و نیز او را دستور مىدهند که نماز بخواند در صورتى که سر پیچى کرد او را تنبیه بدنى مىکنند، و چون وضو و نماز را آموخت خداوند عزّ و جلّ او و پدر و مادرش را مورد بخشش و عفو از گناهان قرار میدهد إن شاء اللّٰه.
من لا یحضره الفقیه - ترجمه؛ ج1، ص: 427