(الکافى) از امام صادق علیه السلام نقل مىکند که فرمود: در میان بنى اسرائیل مرد عابدى بود که ابدا به چیزى از امور دنیوى اعتنا نداشت و ابلیس از این جهت بسیار خشمناک شد و نعرهاى کشید و همه سپاهیان خود را جمع آورى کرد و گفت: چه کسى مىتواند فلان عابد را منحرف کند، یکى از شیاطین گفت:، من مىتوانم ابلیس گفت: از چه راهى مىخواهى بر او وارد شوى و او را بفریبى؟ او گفت: از طریق زنان، ابلیس گفت: نمىتوانى، چون او تاکنون در باره زن تجربهاى نداشته است.
شیطان دیگرى گفت: من از ناحیه شراب و لذّات بر او وارد مىشوم، ابلیس گفت:
نمىتوانى او اهل این امور نیست، شیطان سوّمى گفت: من از راه نیکى و نیکوکارى به
او وارد مىشوم، ابلیس گفت: به راه بیفت که این امر فقط بدست تو واقع مىشود.
پس آن شیطان به نزد عابد رفت و در کنار او به نماز ایستاد، در حالى که مرد عابد پس از عبادت خسته مىشد و به خواب و استراحت احتیاج داشت، امّا شیطان نمىخوابید، پس مرد عابد عمل خود را در کنار عبادت او حقیر دید و به نزد او رفت و به او گفت:
اى بنده خدا تو با چه نیرویى مىتوانى به نماز ادامه دهى؟ شیطان پاسخ او را نداد، دوباره سؤال کرد، شیطان گفت: اى بنده خدا من گناهى کرده و سپس از آن گناه توبه کردهام، وقتى به یاد آن گناه مىافتم، بر نماز و عبادت قوّت مىگیرم، عابد گفت: مرا از گناه خود با خبر کن تا من هم مرتکب آن گناه شده و سپس توبه کنم تا قوّت عبادت بیابم، شیطان گفت: من وارد شهر شدم و سراغ فلان زن بدکاره را گرفتم و با دادن دو درهم با او زنا کردم، عابد گفت: درهم چیست؟ من تاکنون درهمى ندیدهام شیطان دست به زیر سجّاده برد و دو درهم به عابد داد، عابد برخاست و وارد شهر شد و با هیئت عابدان سراغ منزل آن زن بدکاره را گرفت و مردم که فکر مىکردند او مىخواهد آن زن را ارشاد و موعظه کند، نشانى او را به وى دادند، عابد با دو درهم به نزد زن رفت و گفت: برخیز، زن برخاست و وارد خانهاش شد و به عابد گفت: به درون بیا و لیکن تو با هیئت عابدان به نزد من آمدهاى و امثال تو هرگز به سراغ من نمىآیند، ماجراى خود را براى من بازگو کن، مرد عابد ماجرا را براى او بیان کرد، زن فاجر گفت: اى بنده خدا، همانا ترک گناه از طلب توبه آسانتر است و هر کس که قصد توبه داشته باشد موفّق به انجام آن نمىشود، من حدس مىزنم، آن مردى که به نزد تو آمده و به تو چنین راهنمایى کرده، شیطانى از جنود ابلیس است که براى تو بصورت بشر ممثّل شده، برخیز و برو، خواهى دید که او در آنجا نیست.
عابد رفت و همان شب آن زن در گذشت، فردا صبح مردم دیدند، بر در خانه او نوشته شد: بر جنازه این زن حاضر شوید که او از اهل بهشت است، مردم به شک افتاده و سه روز در دفن او درنگ نمودند.
آن وقت خداوند عزّ و جلّ به پیامبرى از انبیاء خود که غیر از موسى بن عمران کسى او را نمىشناخت فرمان داد: بر جنازه آن زن حاضر شو و بر او نماز بخوان و مردم را فرمان بده تا بر او نماز بخوانند، چون من از او در گذشتم و بهشت خود را بر او واجب نمودم، زیرا او بنده عابد مرا در ایمان خود تثبیت نمود و او را از ارتکاب گناه منع کرد.
قصص الأنبیاء(قصص قرآن) ،ص:652